พระบรมราโชวาท พระราชดำรัส

เกี่ยวกับการเกษตรและสหกรณ์

----------------

“…การอาชีพเพาะปลูกนี้มีความสำคัญมาก

เพราะการเพาะปลูกนี้เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตมนุษย์

ถ้าเราไม่มีการเพาะปลูกก็จะไม่มีวัตถุดิบที่จะมาเป็นอาหาร

หรือ เป็นเครื่องนุ่งห่ม หรือ เป็นสิ่งก่อสร้าง

ฉะนั้น ต้องทำการกสิกรรม…”

“…เมืองไทยนี้ต้องพึ่งเกษตรกรเป็นสำคัญ

เพราะว่าเกษตรกรเป็นประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศ

และต้องยึดอาชีพนี้มาและไม่ใช่เพราะเหตุนั่นเท่านั้นเอง

แต่ว่าประเทศหนึ่งประเทศใดจะอยู่ได้ก็เพราะว่ามีกสิกรรม

การประกอบอาชีพ ในด้านผลิตผลที่ได้จากธรรมชาติ

ทั้งในด้านที่จะเป็นการปลูกข้าว ปลูกพืชไร่

ปลูกผลไม้ หรือทำมาหากินในด้านปศุสัตว์หรือประมง…”

“…เศรษฐกิจของเราขึ้นอยู่กับการเกษตรมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

รายได้ของประเทศที่ได้มาใช้สร้างความเจริญด้านต่างๆ

เป็นรายได้จากการเกษตรเป็นส่วนใหญ่

จึงอาจกล่าวได้ว่าความเจริญของประเทศ

ต้องอาศัยความเจริญของการเกษตรเป็นสำคัญ

และงานทุกๆ ฝ่ายจะดำเนินก้าวหน้าไปได้

ก็เพราะการเกษตรของเราเจริญ…”

“…การกสิกรรมและอาชีพในด้านเกษตรทุกทุกอย่าง

ย่อมต้องอาศัยปัจจัยสำคัญหลายด้าน

ด้านหนึ่งก็คือหลักวิชาของการเพาะปลูก เป็นต้น

และอีกด้านหนึ่งก็เป็นการช่วยให้เพิ่มหลักวิชาเหล่านั้น

และเมื่อได้ปฏิบัติแล้วได้ผลิตผลแล้วก็จะต้องสามารถดัดแปลง

และขายจำหน่ายผลิตผลที่ตนได้ทำ

ฉะนั้นทุกอย่างต้องสอดคล้องกัน ความขยันหมั่นเพียรในการผลิต

ความรู้ในวิชาการผลิตและความรู้ในการเป็นอยู่ ทั้งความรู้ในด้านจำหน่าย

ล้วนเป็นความรู้ที่จะต้องประสานกันหมด…”

“…ความคิดของการสหกรณ์

ซึ่งในเมืองไทยได้ปฏิบัติมาดังนี้เป็นเวลานานแล้วเป็นร้อยปี

ไม่ใช่เพิ่งได้ทำเมื่อมีคำว่าสหกรณ์เกิดขึ้น

คำว่าสหกรณ์นี้นับว่าเป็นคำใหม่

แต่ว่าแบบสหกรณ์ทำมานานแล้ว ทำมาในรูปการต่างๆ

ถ้ายกตัวอย่างอย่างหนึ่ง อย่างเช่น การร่วมกันสร้างฝาย…”

-----------------------

ข้าพระพุทธเจ้า สมาคมสันนิบาตสหกรณ์เพื่อพัฒนาพลังงานไทย (ส.ส.พ.ท.)